ساقیا برخیز و پر کن جام را // مست کن این رند درد آشام را
آتش غم دردل من برفروز // پخته کن از راه لطف این خام را
می دهم پیغامی ای باد صبا // سوی جانان بَر زجان پیغام را
گر فلانی می رساند بندگی // می کند او ترک ننگ و نام را
تا ببیند صبحگاهی روی تو // لطف کن، بنما، ببر آرام را
علاء الدولة سمنانی
من سکوت خويش را گم کرده ام!
لاجرم در اين هياهو گم شدم
من، که
خود افسانه مي پرداختم،
عاقبت افسانه مردم شدم!
اي سکوت، اي مادر فريادها،
ساز جانم از تو پر آوازه بود،
تا در آغوش تو، راهي داشتم،
چون شراب کهنه، شعرم تازه بود.
در پناهت برگ و بار من شکفت
تو مرا بردي به شهر يادها
من نديدم خوشتر از جادوي تو
اي سکوت، اي مادر فريادها!
گم شدم در اين هياهو، گم شدم
تو کجايي تا بگيري داد من؟
گر سکوت خويش را مي داشتم
زندگي پر بود از فرياد من!
فریدون مشیری
برگ تحویل می کند رمضان // بار تودیع بر دل اخوان
یار نادیده سیر، زود برفت // دیر ننشست نازنین مهمان
غادر الحب صحه الاحباب // فارق الخل عشره الخلان
ماه فرخنده روی برپیچید // و علیک السلام یا رمضان
الوداع ای زمان طاعت وخیر//مجلس ذکرو محفل قرآن
مهر فرمان ایزدی بر لب // نفس دربند و دیو در زندان
تا دگر روزه با جهان آید // بس بگردد بگونه گونه جهان
بلبلی زار زار می نالید // بر فراق بهار وقت خزان
گفتم انده مبر که بازآید // روز نوروز و لاله و ریحان
گفت ترسم بقا وفا نکند // ورنه هر سال گل دمد بستان
روزه بسیارو عیدخواهد بود // تیرماه و بهار و تابستان
تا که در منزل حیات بود // سال دیگر که در غریبستان
خاک چندان ازآدمی بخورد // که شود خاک وآدمی یکسان
هردم ازروزگار ما جزویست // که گذرمی کندچوبرق بمان
کوه اگر جزو جزو برگیرند // متلاشی شود بدور زمان
تا قیامت که دیگر آب حیات // باز گردد بجوی رفته روان
یارب آن دم که دم فروبندد // ملک الموت واقف شیطان
کار جان پیش اهل دل سهلست // تو نگه دار جوهر ایمان
بنا بروایت افلاکی در مرض موت مولوی: «حضرت سلطان ولد از خدمت بی حد و رقت بسیار و بی خوابی بغایت ضعیف شده بود، دائم نعره ها می زد و جامه ها پاره می کرد و نوحه ها می نمود و اصلا نمی غنود؛ همان شب حضرت مولانا فرمود که: بهاءالدین، من خوشم، برو سری بنه و قدری بیاسا؛ چون حضرت ولد سرنهاد و روانه شد این غزل را فرمود و حضرت چلبی حسام الدین می نوشت و اشکهای خونین می ریخت، شعر مضارع:
رو سربنه به بالین تنها مرا رها کن// ترک من خراب شبگرد مبتلا کن
مائیم و موج سودا شب تا بروز تنها // خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن
بر شاه خوب رویان واجب وفا نباشد// ای زرد روی عاشق تو صبرکن وفاکن
خیره کشیست ما را دارد دلی چو خارا// بکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن
دردیست غیر مردن کانرا دوا نباشد// پس من چگونه گویم کین درد را دوا کن
در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم// با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن
گر اژدهاست در ره عشقست چون زمرد// از برق آن زمرد هین دفع اژدها کن
بس کن که بیخودم من ورتو هنرفزایی
تاریخ بوعلی گو، تنبیه بوالعلا کن
و غزل آخرین که فرمودند اینست.»
تاریخ ادبیات ایران - ذبیح الله صفا